Vakantie ..

Wat voor velen een mooie start van een mooie zuurverdiende vakantie had moeten zijn, een hereniging met familie of een opwindende zakenreis eindigde gisteren in een rampzalig ongeluk. Het woord “ongeluk” vind ik moeilijk om te gebruiken. De beelden van gisteren spraken voor zich. Beelden uit het verre Oekraïne, brandweerlui die proberen resten en delen van mensen, koffers en ander materiaal te blussen. Ik heb ook de niets verhullende beelden gezien voordat ze gecensureerd waren, de paspoorten van vele van Nederlandse mensen, verschrikkelijk..

Op de paspoorten waren 2 Nederlandse kinderen te zien, 14 en 13 jaar.. Hoe verschrikkelijk moet het zijn om op een of andere wazig Russische zender de paspoorten van geliefden of bekenden te ontwaren.

De Boeing 777 van Malaysian airlines, de MH17 vloog over Oekraïne en zonder waarschuwing werd het vliegtuig uit de lucht geschoten met zwaar afweergeschut. Wie de schuldige is is nog onduidelijk. Het waarom is onduidelijk. Het toestel zou veel gelijkenis hebben met het Russische toestel waarmee de Russische president Poetin zich zou verplaatsen. Sterker nog, het toestel van Poetin was in de buurt op dat moment.

Ik zou het ongelofelijk vinden als de Oekraïne of Rusland hier mee weg zou komen. We leven in 2014 en dan zouden we met z’n allen beter moeten weten dan deze barbaarse middelen te handhaven.

Zeker 154 Nederlanders, 27 Australiërs, 43 Maleisiërs waaronder vijftien bemanningsleden, twaalf Indonesiërs, negen Britten, vier Duitsers, vijf Belgen, drie Filipijnen en een Canadees zijn hierbij omgekomen. Mannen, vrouwen en kinderen.

Vandaag hangt er een zwarte wolk om de wereld heen. Velen zullen deze donkere dag omcirkelen in hun agenda.

Onze gedachten gaan uit naar de mensen die gestorven zijn in de Oekraïne vanwege een zinloze daad en het grote verdriet wat hiermee veroorzaakt is. Wij leven met jullie mee.

Blackherrie!

Eindelijk was het zover voor alle BlackBerry gebruikers … radiostilte! Of beter gezegd: internetstilte… Voor 4 dagen lang was het heerlijk rustig op mijn BB. Waarschijnlijk
heb ik geen oog voor de buitenwereld gehad want volgens de twitterberichten was
het totale chaos; moord, brand, muiterij, sociale levens aan diggelen en noem maar op..

Even voor de duidelijkheid, ik heb een BB voor het werk en ik had  geen mail, geen ping, geen whatsapp en dus ook geen internet.

 

 

 

Eerlijk gezegd, met een beetje schaamte, ik merkte het pas op dag 3. Nu moet ik er wel even bijzeggen dat ik voor het werk regelmatig op de pc zit dus klagen omdat ik geen internet heb hoef ik niet. Zoals ik al eerder zei vond ik het wel prettig die stilte. Hoe vaak zie je mensen verveeld kijken op hun telefoon, alsof hun hele leven afhankelijk is van dat apparaat. Het is dan ook begrijpelijk als die bewuste telefoon kapot gaat dat het sociale leven van die persoon helemaal aan diggelen is, vandaar dat deze mensen dan ook heel geëmotioneerd zo’n toestel inleveren bij een telefoonwinkel en elke dag bellen hoe het met hun schatje is.

Persoonlijk vond ik deze storing zoals ik al eerder zei heerlijk. Geen interruptie, geen
zinloos geping of whatsapp en geen Facebook updates. Voorheen heb ik het altijd
zonder gedaan, waarom zou ik het nu dan missen? Ik geeft toe ; het is allemaal erg handig maar nodig hebben, nee dat ook niet. Dus ik zeg: bedankt BlackBerry voor 4 dagen rust, enneh ook bedankt voor die gratis apps die ik straks mag downloaden, is het al Sinterklaas?

ANWB sleepdienst

Sociale media en ik

En daar sta je dan …

Om 1.22 uur… Op de vluchtstrook bij het infohokje van de gemeente Nijmegen op de Canisiussingel. Na een leuke inspirerende cursus in de avonduren denk je lekker naar huis te gaan. Een normale dinsdag, de druk van de maandag is er af. Hup snel de auto in en naar de cursus en dan lekker naar huis. Op dinsdag komt mijn beste vriend me op de zaak ophalen om vervolgens naar de cursus in Arnhem te gaan. Nadat we na de cursus Arnhem verlaten, rijd hij  achter mij aan om dan bij Nijmegen de weg naar Venlo te kiezen waarna hij naar Limburg rijd.

Nadat we elkaar uit het oog verloren zijn krijg ik na 5 minuten een telefoontje. “Ehh ik heb pech met de auto!”. Als er iemand zijn auto goed onderhoud is het die maat van mij het wel.. dus ik ben ietwat verbaasd. “Waar sta je dan?” antwoord ik. Na wat heen en weer gesproken te hebben kom ik te weten dat hij op de Canisiussingel naast het infohokje staat. De auto wil totaal niet meer starten.

Ik laat hem weten dat ik naar hem toe kom en rij richting het Keizer Karel plein vanwaar ik hem zie. Ik zet mijn auto er achter en zet de alarmlichten uit. Achterin de auto vind ik de spullen waar ik jarenlang me aan zit te ergeren, de gevarendriehoek en de fluorescerende jasjes. Je weet wel, die irritante dingen die overal in de weg liggen. Als ik vervolgens alles heb klaargezet krijg ik te horen dat het wel een uurtje gaat duren voordat de ANWB er is. Ik grap nog dat ik er een foto ga maken en deze op Facebook ga zetten en begin wat over koetjes en kalfjes omdat we toch niets beters te doen hebben.

Na een uur…

Na een uur ga je je toch een beetje vervelen en dan begint het rare… je gaat foto’s maken met je mobiel van de gestrande auto! Nadat je dat gedaan hebt denk je “Wat moet ik er mee?” en dan bekruipt je het gevoel dat je het graag wil delen met je vrienden, kennissen en collega’s. Dus voordat je het weet staat het hele verhaal al op Facebook. Wat een verschil met 12 jaar geleden!

Toen stond ik met pech langs de weg ergens bij Ravenstein, in geen velden of wegen een huis te bekennen. Terwijl ik dapper op een boerderij afstap en aanbel doet een klein, oud boerke open. Als ik gevraagd heb om even te bellen word ik naar een oude bakelieten telefoon in de gang verwezen waar ik mijn verhaal aan de ANWB kan doen. Terwijl de broers en zus van dit ongetrouwde boertje om de hoek zitten te gniffelen hang ik de telefoon op en vraag ik aan hem wat ik hem verschuldigd ben. “Twee kwertjes!” krijg ik te horen en ik kijk even verbaasd naar mijn toenmalige vriendin en geef hem verbluft een gulden en loop mopperend de deur uit.

ANWB sleepdienst

ANWB sleepdienst

Terug naar Nijmegen.. Nadat de man van de ANWB om 1 uur ’s-nachts heeft geconstateerd dat de auto niet meer wil, besluit deze de takel te gaan bestellen zodat de auto, mijn beste vriend  en ik eindelijk huiswaarts kunnen gaan.  Om 3 uur krijg ik nog een Whatsapp(je) dat hij goed is thuisgekomen.

 

 

’s-Morgens hoef ik geen verklaring meer te geven als ik om 10 uur binnenkom. Vele collega’s hebben het verhaal al via Facebook vernomen. Sommigen hebben foto’s gezien en het verhaal niet geheel gelezen en vragen in welk ongeluk ik betrokken ben geweest. Om 12 uur en na 5 koppen koffie verder word ik langzaam wakker van deze
kater en besef dat de nieuwe technologie er voor zorgt dat ik geen verhaal meer heb bij de koffieautomaat. Zou nieuwe (sociale) media dan toch werken? Het is in ieder geval tijdsbesparend maar of het sociaal is? De tijd zal het leren..