Nieuwe ontwikkelingen

Na alle auto- en ANWB perikelen heb ik toch maar een ANWB lidmaatschap aangevraagd aangezien ik een niet zo’n nieuwe auto rijd. Altijd handig nietwaar? Ondertussen heeft mijn goede vriend een nieuwe auto aangeschaft dus dat leed is ook enigszins weer geleden. Ondertussen moest ik wel weer een wisseltruc uithalen met mijn eigen auto (lees: dinky-toy) Deze stond ondertussen onder een dikke laag spinrag omdat de spinnen in deze kelder het maken van spinnewebben tot een hogere kunst verheven hebben. Ik heb er helaas geen foto van kunnen maken maar ik vond het een erg knappe prestatie! Overigens moet ik er even bij vermelden dat mijn autootje daar stond omdat ik de auto van mijn vader aan het verkopen ben en dat ik toch weer eigen vervoer nodig heb als ik die wagen zou verkopen. Uiteraard was de wet van Murphy nog steeds niet uitgewerkt bij mij dus bleek na een 3 weken durende stalling dat mijn handrem vastgelopen was.  Ja ik weet ‘t … ik ben die sukkel die zijn handrem overal gebruikt, ook als het vriest en kraakt in de winter..

Om de auto’s op te halen heb ik de hulp van mijn zwager en zusje ingeroepen. Nadat we uitgegeten waren heb ik meteen de ANWB gebeld om de auto handrem-vrij te maken. Natuurlijk vergeten we mijn sleutel mee te nemen (wet van Murphy!) dus konden we halverwege terug. Ondertussen belt de monteur van de ANWB dat hij is gearriveerd. Ik mompel wat tegen de man dat ik de parkeerkaart aan het halen ben bij kennissen en dat ik er over 8 minuten er wel ben. Na 8 minuten belt de beste man mij op dat hij al bij de wagen staat en dat hij al er lekker bezig mee is. Zo’n superservice heb ik nog niet mogen ervaren, zeker niet na het vorige incident (1,5 uur wachttijd!).

Uiteindelijk aangekomen in de parkeergarage zet mijn zwager zijn auto naast de mijne. Het verbaast me dat de monteur vrij vooraan in de garage staat met zijn auto terwijl die van mij ver achteraan staat… Ik loop op de beste man af en begroet hem. Ik zeg nog tegen hem: “Goh wat grappig! Je hebt nog een klant vanavond, notabene in dezelfde garage??” “Nee hoor”, antwoord de monteur. “Dit is toch uw wagen?” “Eh nee?” antwoord ik. De man kijkt mij raar aan en kijkt nog eens naar het kenteken. Ik heb duidelijk bij de centrale mijn kenteken aangegeven maar deze beste man was zo ijverig en blij dat hij “een” Hyundai Atos gevonden had met “bijna” hetzelfde kenteken dat hij het achterwiel van een vreemde wagen er al af had gehaald. Verschrikt bevestig ik aan hem dat dit echt mijn auto niet is. Het zal je maar gebeuren dat de eigenaar er aan komt lopen, gelukkig was dat niet gebeurd. Ondertussen is mijn zwager er ook bij en kan zijn lach al bijna niet inhouden als hij de situatie opneemt. Allebei grinnikend lopen mijn zwager en ik naar mijn autootje die lonkend onder het spinrag mij begroet.

En je gelooft het of niet, binnen 3 minuten, 1 krik en 2 tikken op het wiel later is de wagen weer van de handrem. Ik beloof de monteur dat ik te nooit en te nimmer de handrem nog zal gebruiken. Op dit moment ben ik dus hardnekkig de handrem “techniek” aan het afleren. Als je minstens 15 jaar dit gewend bent is dit dus echt moeilijk. Eerst snoer ik de handrem omhoog, daarna weer omlaag en dan in de 1e versnelling pfff… Dit kan op mijn lijstje van ticks bij ; gas en licht 3 x controleren als ik het huis verlaat, minstens 1 x de auto controleren of het licht uit staat (terwijl ik een fantastisch mooi akoestisch signaal te horen krijg bij het aanlaten van het licht). Als men daar nou eens een app kon maken voor dit soort onzekerheden?! Heerlijk zou dat zijn ; appje checken ; ja ik heb het licht uitgedaan, ja het gas staat uit; kom op mensen zo moeilijk kan dit niet zijn in de tijden van elektronica en minicomputers?

Voorlopig sta ik maar een kwartier eerder op om het licht te checken en leg ik me bij neer dat ik nog een keer naar mijn autootje terug loop om de lampen te checken. Daar ben je tenslotte mens voor.