ANWB sleepdienst

Sociale media en ik

En daar sta je dan …

Om 1.22 uur… Op de vluchtstrook bij het infohokje van de gemeente Nijmegen op de Canisiussingel. Na een leuke inspirerende cursus in de avonduren denk je lekker naar huis te gaan. Een normale dinsdag, de druk van de maandag is er af. Hup snel de auto in en naar de cursus en dan lekker naar huis. Op dinsdag komt mijn beste vriend me op de zaak ophalen om vervolgens naar de cursus in Arnhem te gaan. Nadat we na de cursus Arnhem verlaten, rijd hij  achter mij aan om dan bij Nijmegen de weg naar Venlo te kiezen waarna hij naar Limburg rijd.

Nadat we elkaar uit het oog verloren zijn krijg ik na 5 minuten een telefoontje. “Ehh ik heb pech met de auto!”. Als er iemand zijn auto goed onderhoud is het die maat van mij het wel.. dus ik ben ietwat verbaasd. “Waar sta je dan?” antwoord ik. Na wat heen en weer gesproken te hebben kom ik te weten dat hij op de Canisiussingel naast het infohokje staat. De auto wil totaal niet meer starten.

Ik laat hem weten dat ik naar hem toe kom en rij richting het Keizer Karel plein vanwaar ik hem zie. Ik zet mijn auto er achter en zet de alarmlichten uit. Achterin de auto vind ik de spullen waar ik jarenlang me aan zit te ergeren, de gevarendriehoek en de fluorescerende jasjes. Je weet wel, die irritante dingen die overal in de weg liggen. Als ik vervolgens alles heb klaargezet krijg ik te horen dat het wel een uurtje gaat duren voordat de ANWB er is. Ik grap nog dat ik er een foto ga maken en deze op Facebook ga zetten en begin wat over koetjes en kalfjes omdat we toch niets beters te doen hebben.

Na een uur…

Na een uur ga je je toch een beetje vervelen en dan begint het rare… je gaat foto’s maken met je mobiel van de gestrande auto! Nadat je dat gedaan hebt denk je “Wat moet ik er mee?” en dan bekruipt je het gevoel dat je het graag wil delen met je vrienden, kennissen en collega’s. Dus voordat je het weet staat het hele verhaal al op Facebook. Wat een verschil met 12 jaar geleden!

Toen stond ik met pech langs de weg ergens bij Ravenstein, in geen velden of wegen een huis te bekennen. Terwijl ik dapper op een boerderij afstap en aanbel doet een klein, oud boerke open. Als ik gevraagd heb om even te bellen word ik naar een oude bakelieten telefoon in de gang verwezen waar ik mijn verhaal aan de ANWB kan doen. Terwijl de broers en zus van dit ongetrouwde boertje om de hoek zitten te gniffelen hang ik de telefoon op en vraag ik aan hem wat ik hem verschuldigd ben. “Twee kwertjes!” krijg ik te horen en ik kijk even verbaasd naar mijn toenmalige vriendin en geef hem verbluft een gulden en loop mopperend de deur uit.

ANWB sleepdienst

ANWB sleepdienst

Terug naar Nijmegen.. Nadat de man van de ANWB om 1 uur ’s-nachts heeft geconstateerd dat de auto niet meer wil, besluit deze de takel te gaan bestellen zodat de auto, mijn beste vriend  en ik eindelijk huiswaarts kunnen gaan.  Om 3 uur krijg ik nog een Whatsapp(je) dat hij goed is thuisgekomen.

 

 

’s-Morgens hoef ik geen verklaring meer te geven als ik om 10 uur binnenkom. Vele collega’s hebben het verhaal al via Facebook vernomen. Sommigen hebben foto’s gezien en het verhaal niet geheel gelezen en vragen in welk ongeluk ik betrokken ben geweest. Om 12 uur en na 5 koppen koffie verder word ik langzaam wakker van deze
kater en besef dat de nieuwe technologie er voor zorgt dat ik geen verhaal meer heb bij de koffieautomaat. Zou nieuwe (sociale) media dan toch werken? Het is in ieder geval tijdsbesparend maar of het sociaal is? De tijd zal het leren..